இன்று காலை தேவதூதர் வந்து என்னை புனித ஆன்மாக்களைச் சந்திக்க நரகத்தின் இடைநிலைப் பகுதிக்கு (Purgatory) அழைத்துச் சென்றார். அந்தப் பகுதியில் பல ஆண்கள் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர், மிகவும் கௌரவமான தோற்றத்துடனும் கோட்-சூட் அணிந்தும் என்னைத் தழுவ முன்னேறி வந்தார். அவர் வயதானவர் போலத் தெரியவில்லை. அவர் யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, அவரும் தனது பெயரைத் தெரிவிக்கவில்லை.
அவர் சொன்னார், “நான் பூமியில் இருந்தபோது என் மகனுக்காக என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்தேன் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? நான் அவனுக்குப் பொருட்களை வாங்கித் தருவேன். அவனுக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வேன். அவன் அவற்றை உபயோகிப்பான் என்றும், மாறுவான் என்றும் நம்பி, நான் வாங்கிய பொருட்களை அவன் அறையில் வைத்துவிடுவேன். அவன் அதை ஒருபோதும் பாராட்டவில்லை, எனக்கு நன்றி சொல்லவில்லை, நான் எந்த மாற்றத்தையும் காணவில்லை.
நான் அந்த மனிதரிடம் சொன்னேன், “பொருட்களுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லை. ஒருவேளை நீங்கள் அவனுக்கு விசுவாசத்தைப் பற்றியும், மதம் பற்றியும் கற்பித்திருக்க வேண்டும். அது அவனுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்திருக்கும்.”
அவர் வருத்தத்துடன் சொன்னார், “உனக்குத் தெரியுமா, நான் அந்தப் பையனின் தந்தை, நான் எப்போதும் அவனுக்குப் பொருட்களை வாங்கித் தந்ததாலும் எல்லாவற்றையும் கொடுத்ததாலும், இப்போது நான் துன்பப்பட வேண்டியிருக்கிறது. நான் அவனிடம் விசுவாசத்தைப் பற்றிப் பேசியிருக்க வேண்டும் மற்றும் அவனுக்காக அமைதியாகப் பிரார்த்தனை செய்திருக்க வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக, நான் பொருள்களைக் கொண்டு அவனை மாற்ற முயன்றேன். இப்போது, நான் அதைச் செய்திருக்கக் கூடாது என்று எனக்குத் தெரிய வந்துள்ளது. நான் எல்லாவற்றையும் கடவுளிடம் ஒப்படைத்திருக்க வேண்டும், என் மகனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்திருக்க வேண்டும் மற்றும் அவனுக்கு உண்மையிலேயே உதவும் விஷயங்களைக் கற்பித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நான் அதைச் செய்யவில்லை, இப்போது நான் மிகக் கடுமையாகச் செய்ய முயன்ற அந்த எல்லாவற்றினாலும், அதற்காக நான் துன்பப்பட வேண்டியிருக்கிறது.”