நான் தேவாலயத்திற்குள் நுழைந்தபோது, நமது ஆண்டவர் இயேசு, “நீ மீண்டும் என்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். நீ எனது கோட்டை. நீ என் முன்னால் வரும்போது, நான் மிகவும் வலிமையாக உணர்கிறேன்” என்றார்.
நான், “ஆண்டவரே, நீங்களே எனது கோட்டை. ஆண்டவர் இயேசுவே, நீர் மிகுந்த துன்பத்தை அனுபவிக்கிறீர், இதோ நான் ஒரு சிறிய பாவி, நான் உனக்காக என்ன செய்ய முடியும்?” என்றேன்.
உலகத்திலுள்ள மக்கள் தன்னை எவ்வாறு புண்படுத்துகிறார்கள் என்பதைப் பற்றி நமது ஆண்டவர் இயேசு என்னிடம் புலம்பினார். அவர், “அமைதி வரவில்லை. அவர்கள் அமைதிக்காகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த முயற்சிக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் என்ன செய்தாலும், அதில் ஒருமித்த கருத்துக்கு வர முடியாது” என்றார்.
“சீனா மற்றும் வடகொரியா மீண்டும் தீயத் திட்டங்களைத் தீட்டுகின்றன, ரஷ்யாவும் அவர்களுடன் இருக்கிறது.”
நான், “ஆண்டவர் இயேசுவே, உங்களால் அவர்களைத் தடுக்க முடியாதா?” என்று கேட்டேன்.
நமது ஆண்டவர் பதிலளித்தார், “என்னால் அவர்களைத் தடுக்க முடியாது, ஏனென்றால் அவர்களின் திட்டம் நிறைவேற வேண்டும். நான் தற்காலிகமாக அமைதியைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன், ஆனால் அது நீண்ட காலம் இருக்காது. பிள்ளைகளே, நீங்கள் ஜெபிக்கவில்லை. நீங்கள் அமைதிக்காகத் தொடர்ந்து ஜெபிக்க வேண்டும், ஜெபிக்க வேண்டும், ஜெபிக்க வேண்டும், ஜெபிக்க வேண்டும்.”
“குரு அப்பத்தை உயர்த்தவும் (Elevation) மற்றும் நற்கருணைக்காகவும் (Holy Communion) ஆயத்தம் செய்யத் தொடங்கும் போது, நீங்கள் உங்கள் இடத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். மேலும் நீங்கள் என்னை உட்கொள்ளும் போது, என்னை ஆற்றுப்படுத்துவதற்காக என்னிடம் மீண்டும் அர்ப்பணியுங்கள், அப்போது நான் அதை அவர்கள் என்னை புண்படுத்திய பலவிதமான விஷயங்களுக்காகப் பயன்படுத்துவேன். எனது தேவாலயங்களில் எல்லாம் நன்றாக இல்லை. உலகம் இப்போது எவ்வளவு மோசமாகப் பாவம் செய்கிறது என்றால், மக்கள் எந்த வெட்கமும் இன்றி, கற்புணர்வும் இன்றி எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்பதை உங்களால் கற்பனை கூட செய்ய முடியாது. வெறும் அழுக்கு மட்டுமே!”
நமது ஆண்டவர் தனது ஆழ்ந்த வலியையும் சோகத்தையும் என்னிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்.
இறுதி ஆசீர்வாதத்திற்கு முன், குரு இன்னும் தேவாலயத்தில் இருந்தபோதே, ஒரு தரிசனத்தில், தேவாலயத்தின் கூரை திடீரெனத் திறப்பதைப் பார்த்தேன், மேலும் மேலே உள்ள பரலோகத்தையும், அங்கிருந்த அனைத்துத் தூதர்களையும் புனிதர்களையும் என்னால் காண முடிந்தது.
ஒரு குறுகிய நேரத்திற்கு, நான் பரலோகத்தில் உயரத்தில் இருந்தேன், தூதர்கள் அனைவரும் உற்சாகமடைந்து, “வலென்டினா, எங்கள் ஆண்டவருக்காக நீ இவ்வளவு துன்பப்படுவதால் நாங்கள் உன்னை நேசிக்கிறோம். தைரியமாக இரு, இயேசுவின் வார்த்தையைப் பிரகடனப்படுத்து. எங்கள் ஆண்டவர் உனக்கு வலிமையைத் தர வேண்டும் என்று நாங்கள் அனைவரும் உனக்காக வேண்டுகிறோம். மகிழ்ச்சியாக இரு,” என்று கூறினார்கள்.
“நிகழ்வுகள் வருகின்றன, ஆனால் அது ஒரு புதிர் விளையாட்டு (jigsaw puzzle) போன்றது.” தூதர்கள் எனக்கு விளிம்புகளில் மொசைக் துண்டுகளுடன் கூடிய ஒரு புதிர் விளையாட்டைக் காட்டினார்கள், ஆனால் அதன் மையப்பகுதியில் இன்னும் பல துண்டுகள் விடுபட்டிருந்தன. முடிவு காலத்திற்கு முன்பாக இந்தத் துண்டுகள் புதிரில் பொருத்தப்பட வேண்டும்.
“எல்லாம் நிறைவேறும்போது, அப்போது மாற்றங்கள் வரும்,” என்று தூதர்கள் கூறினார்கள்.
“ஒரு நாள் நாம் எவ்வாறு அமைதி யுகத்திற்குள் நுழையப் போகிறோம் என்று மட்டும் யோசித்துப் பார். அது ஒரு அற்புதமான காலமாக இருக்கும்.”
புனித திருப்பலி முடிந்த பிறகு, கிறிஸ்தவர்களின் உதவியாளரான அன்னை மரியாவின் சிலைக்கு முன் ஜெபிப்பதற்காக நான் சிறு தேவாலயத்திற்குச் சென்றேன்.
நான் ஜெபித்தேன், “ஓ ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாயே, உமக்கும் ஆண்டவர் இயேசுவுக்கும் மகிமை உண்டாவதாக. உங்களிடம் எவ்வளவு அழகான மலர்கள் உள்ளன.”
அவள் பதிலளித்தாள், “ஆம், அவை அழகாக உள்ளன, அதற்காக நான் நன்றியுள்ளவளாக இருக்கிறேன், ஆனால் நானும் என் மகனும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. உலகம் இவ்வளவு பாவமயமாக இருக்கும்போது நாங்கள் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்? அவர்கள் என் மகனை மிகவும் புண்படுத்துகிறார்கள். இந்தத் தேவாலயத்திலும் கூட, என் மகன் புண்படுத்தப்படுகிறான்.”