Motra ime, Dashuria ime,
Më pëlqen të të dëgjoj duke folur për Eukaristinë, dhe do të dëshironim që këta fëmijë të dëgjojnë, nga zëri Im, atë që unë vërtet dëshiroj.
Nëse Gjaku Im është vërtet pije dhe Mishi Im është vërtet ushqim, pse atëherë nuk rriteni në jetën e hirësia?
Ka shumë që nuk ushqehen me Mua, dhe këta janë ata që më kanë mohuar ose më kanë harruar.
Por ka edhe shumë që ushqehen me Mua e megjithatë nuk përparojnë. Ndërsa te të tjerët, me çdo bashkim me Mua — Eukaristinë — ka një shtim në hirësia.
Unë do t'ju shpjegoj arsyet e këtyre dallimeve.
Ka ata të përsosur që më kërkojnë vetëm sepse e dinë se gëzimi Im është të mirëpritemi në zemrat e njerëzve, dhe se nuk kanë gëzim më të madh se ky — të bëhen një me Mua. Tek ata, takimi Eukaristik bëhet një fushim, dhe zjarrimi që emanon nga Unë dhe radiodon prej tyre është aq i fortë, saqë, si dy metale në një krizolë, bëhemi një. Natyrisht, sa më i përsosur të jetë fushimi, aq më shumë krijesa merr imazhin Tim, cilësitë e Tua dhe bukuritë e Tua.
Kështu, ata që ju më vonë i quani “Shenjtorë” — pra, të përsosurit që kanë kuptuar se kush jam Unë — dinë si të bashkohen me Mua.
Por në të gjitha shpirtrat që vijnë tek Unë me zjarr të vërtetë dhe zemër të pastër, Unë u dhuroj hije të papërshkrueshme dhe e transformoj atë hir në mënyrë që ata të vazhdojnë në rrugën e Jetës; dhe edhe nëse nuk arrijnë një shenjtëri të njohur nga bota, ata arrijnë gjithmonë Jetën e përjetshme, sepse kushdo që qëndron në Mua ka Jetë të përjetshme. Për të gjithë shpirtrat që dinë si të vijnë tek Unë — me zjarrin e të parit dhe besimin e të dytit — dhe që më japin gjithë dashurinë për të cilën janë të aftë, Unë jam gati të kryej mrekulli të mahnitshme vetëm për t'u bashkuar me ta.
Qielli më i bukur për Mua është në zemrat e krijesave që më duan.
Për ta, edhe nëse zemërimi i Satanit do të shkatërronte të gjitha kishat, Unë do të dija si të zbresja nga Qielli në formën e Eukaristisë.
Engjëjt e Mi do të më mbartnin tek shpirtrat e uritur për Mua, Buka e Gjallë që zbret nga Qielli.
Kjo, fundja, nuk është asgjë e re.
Kur besimi ishte ende një flakë dashurie të gjallë, Unë mund të hynja në shpirtrat e varrosur në eremitazhe ose në qeli të mbyllura me mure. Katedralet nuk janë të nevojshme për të më mbajtur. Një zemër e shenjtëruar nga dashuria është e mjaftueshme për Mua.
Edhe katedralja më e madhe dhe më madhështore është gjithmonë shumë e vogël dhe shumë e varfër për Mua, sepse Unë Jam. Veprat njerëzore janë nënshtruar kufizimeve njerëzore, ndërsa Unë jam i pafund.
Por zemra që hapet ndaj dashurisë nuk është as shumë e vogël dhe as shumë e varfër për Mua.
Megjithatë, katedralja më e bukur është ajo e shpirtit tënd, ku banon Perëndia. Perëndia është brenda teje kur je në gjendje hiri. Dhe është zemrën tënde që Perëndia dëshiron ta bëjë altar.
Ju bekoj dhe ju dua.
I dashuri Jezusi juaj.
Burim: ➥ LaReginaDelRosario.org